De tikkende tijdbom waar politici selectief doof voor zijn

“Wij luisteren niet naar opinies, maar naar wetenschappers”. Ja, waarlijk, het waren de woorden van premier Alexander Decroo zelf, in een reactie op een vraag in verband met het handhaven van de lock downmaatregelen. Maar onze politici luisteren blijkbaar enkel naar wetenschappelijk advies als het in hun kraam past.

Neem nu de grote intensieve veehouderijen. Uitbaters van die bedrijven denken in vierkanten. Ze hebben het liefst éénzelfde type dier, met éénzelfde genetisch materiaal, gefokt en geselecteerd om supersnel te groeien of massaal veel melk of eieren te produceren. Het liefst van al nog klonen, mocht dat mogelijk zijn. En daarom zitten in die megastallen onmenselijk veel vrijwel identieke dieren bijeengepropt op een kleine oppervlakte. Bovendien is hun immuunsysteem verzwakt, tengevolge van ellendige levensomstandigheden, constante hoge stress, en volgepompt met antibiotica.

Wat gebeurt er als er een virus of bacterie in zo’n populatie terechtkomt? Juist. Die heeft dan het rijk voor zich alleen. Daardoor gaat ze razendsnel woekeren zoals een bacterie in een petrischaaltje in een laboratorium.

De intensieve veehouderij is een paradijs voor zoönosen, een tikkende tijdbom vol dierenleed waar de pandemie van morgen vandaag al wordt uitgebroed.

Daar zijn wetenschappers het unaniem over eens, toch ?

In Rusland is alweer een vogelgriep overgesprongen van kippen op mensen, in een megagrote kippenfarm, en heeft haar eerste menselijke slachtoffers gemaakt.

Sluiten, die handel !

Gezondheid van dieren gaat samen met gezondheid van mensen.

Wij willen competente politici die de oorzaken achter de grote milieu- en gezondheidscrises van vandaag aanpakken. In plaats van te blijven dweilen bij een lopende kraan.

Sluit je vandaag nog aan bij DierAnimal. Sluit daarmee aan bij de snelst groeiende nieuwe internationale politieke beweging die staat voor het welzijn van dier, mens en planeet.

#dieranimal #politiekpartij #dieren #belgie #zoonose #animalpolitics

Foto van een nerts in vrijheid

Sanitair risico COVID-19 en dierenwelzijn: sluit de resterende Vlaamse nertsenfokkerijen vroegtijdig

Foto van een nerts in vrijheid

Minister Ben Weyts, sluit de resterende nertsenfokkerijen NU !

Op 24 juni van dit jaar schreven wij aan Minister Weyts (NVA) een brief om hem aan te sporen de resterende nertsenfokkerijen niet in 2023 zoals voorzien, maar wel per direct te sluiten.

Dit omwille van het sanitaire risico voor de volksgezondheid.

Want overal in het buitenland (Denemarken, Spanje, Nederland, …) worden veelvuldige coronabesmettingen geconstateerd in de nertsenfokkerijen. Besmettingen die van mens op dier én van dier op mens overgaan.

Er kwam geen officiële reactie vanwege de minister.

Belgische lichtzinnigheid

In de tussentijd werd in het Vlaamse Parlement een vraag gesteld om na te gaan of de FAVV nog wel controles doet in de nertsenfokkerijen. Tot ieders verbazing was het antwoord negatief, wat een regelrecht schandaal is gezien het hoge aantal besmettingen in een buurland. Het sanitaire risico wordt in België blijkbaar met de nodige lichtzinnigheid opgenomen.

Gisteren werd in Nederland besloten om na de 41ste vaststelling van besmetting alle nertsenfokkerijen ten laatste tegen maart 2021 te sluiten. Dit was een overwinning van onze Nederlandse zusterpartij #PartijvoordeDieren, die hier jarenlang voor gevochten heeft. De nertsenfokkers krijgen wel een cadeau van maar liefst 1,5 miljoen euro per fokkerij, omgerekend hoest de belastingbetaler in Nederland dus 180 miljoen euro op voor het opdoeken van hun smerige praktijk. Onvoorstelbaar.

Maar het is wel afgelopen met nertsen mishandelen voor bont.

DierAnimal wil dat in België, meerbepaald in Vlaanderen dezelfde stappen worden ondernomen, zonder zulke buitensporige schadeloosstelling. Wij zullen de minister daarom opnieuw verzoeken om alle nertsenfokkerijen niet in 2023, maar nog dit jaar hun activiteiten te laten stopzetten, naar het goede voorbeeld van onze noorderburen.

Vindt u ook dat pelsdierkwekerijen en ook de handel in bont- en bontproducten zo snel mogelijk moeten verdwijnen?

Sluit u dan aan bij ons en bij de groeiende internationale beweging voor dier, mens en planeet.

Foto van een varken dat lijdt aan hittestress

Een lege doos

Foto van een varken dat lijdt aan hittestress

Het hitteprotocol voor vervoer en slachten van levende dieren, zoals afgesproken tussen Vlaams minister voor Dierenwelzijn Ben Weyts en de vertegenwoordigers van de industrie is de perfecte illustratie van alles wat fundamenteel fout zit met de kijk van de huidige politici op dierenwelzijn.

Op 1 juli 2020 schreven wij alle Belgische ministers van dierenwelzijn en ook landbouw aan om hen te vragen naar hun hitteplan voor de zomer van 2020.

Vier ministers, waaronder Brussels minister voor Dierenwelzijn Bernard Clerfayt (Défi) schreven een antwoord. De twee andere ministers voor dierenwelzijn, Céline Tellier (Ecolo) en Ben Weyts (NVA) reageerden tot hiet toe niet rechtstreeks op onze brief.

Deze laatste kondigde rond half augustus wel met het nodige tromgeroffel een hitteplan aan voor het Vlaams gewest.

Wij hebben dit hitteplan kunnen inkijken. Het is, zoals te voorzien en te verwachten was, een lege doos, die vertrekt van de verkeerde uitgangspunten en de zaken hopeloos ingewikkeld maakt.

Ontkenning van dierenleed tijdens transport

In België wordt de term “dierenwelzijn” zowel in wetten als regelgeving enkel gehanteerd als een economisch criterium. Men zit met de ervaring van het dier totaal niet in. Veelzeggend in die zin is het antwoord van Vlaams minister voor Landbouw Hilde Crevits (CD&V), die onze eis om dierentransport bij buitentemperaturen hoger van 25°C te verbieden, “buitenproportioneel” noemt.

Ook in dit protocol met afspraken wordt de hittestress van dieren totaal ontkend, geminimaliseerd en enkel gemeten aan de hand van het percentage sterfte in de vrachtwagens en in de wachtstallen voor de slachtruimte. Enkel de financiële verliezen voor de sector dus. Varkens of runderen, die zwaar hijgend, schuimbekkend en met opengesperde ogen in angst wachten in de hete oven waartoe de vrachtwagen bij zomerse temperaturen is herleid, dat is voor de sector en blijkbaar ook voor de minister geen dierenleed.

Ontoereikend, ingewikkeld en totaal vrijblijvend

– De afspraken die nu zijn gemaakt zijn geen wetten. Maar voorstellen waarvan men voor de zoveelste keer hoopt dat de sector ze vrijwillig zal naleven. Er zijn dus ook geen sancties. Uit ervaring weten we, dat de controles falen. Dat de veehouderij- en vleessectoren de kampioenen zijn als het erop aankomt om hun zelfgeschreven vrijblijvende suggesties te respecteren.

– De teksten, zowel voor rund- en varkenssector als voor de pluimveesector, staan qua woordgebruik vol met termen als “eventueel”, “indien mogelijk”, “proberen”. Ze zijn dus bij uitstek een uitnodiging om vooral losjes om te gaan met alles wat wordt voorgesteld.

– De gehanteerde kleurcodes en de bijbehorende temperatuurschalen zijn totaal niet in verhouding met de fysiologische behoeften en stressdrempels van de dieren. Zo kan zelfs bij code rood het vervoer en het slachten van runderen en varkens gewoon doorgaan, met enkel een verbod op vervoer tussen bepaalde uren van de dag.

– Zowel wat betreft de kippen, varkens en runderen wordt gevraagd om de dieren tot vlak voor het vertrek naar het slachthuis voldoende water te voorzien. We weten echter dat de toegang tot drinkwater in intensieve pluimveehouderijen per definitie problematisch is, en dat veel kippen vroegtijdig bezwijken omdat ze geen of onvoldoende toegang hebben tot de waternippels. Ook dit is alweer zand strooien in de ogen van de burger.

– De protocollen veronderstellen een gecoördineerde samenwerking tussen 4 verschillende actoren in het proces, waarbij het slachthuis het initiatief moet nemen om de procedure in gang te zetten. Met andere woorden, men zet als het ware de spreekwoordelijke “duivel” achter de knoppen van wat men “dierenwelzijn” noemt.

Onze eisen blijven dezelfde

Deze vrijblijvende afspraken om een industrie ter wille te zijn is een rookgordijn en een aanfluiting van het recht op leven en waardig bestaan van de dieren.

We willen dat de term “dierenwelzijn” wordt vervangen door “dierenbescherming”. Dieren verdienen bescherming tegen een industrie, die achter haar gesloten deuren straffeloos kan blijven doen waarvoor een individu volgens ons gewoon de gevangenis in zou vliegen.

Met betrekking tot hittestress wil DierAnimal het volgende:

– Verbod op transporten van levende dieren boven de 25°C

– Drastische verlaging van het aantal dieren in de vrachtwagens tijdens het transport

– Wachttijden in de vrachtwagens en in de gangen des doods van maximaal 1 uur

– Alle dieren zonder onderscheid moeten beschutting krijgen tegen hittegolven en extreme weersomstandigheden

We willen ook:

– dat ons voedselproductiesysteem resoluut op weg naar een duurzaam en plantaardig model wordt gezet.

– de afschaffing op de korte termijn van de vleesproductie voor export.

– het afbouwen van de industriële veehouderij op de korte termijn.

– afbouw van de binnenlandse vleesconsumptie die het bestaan van slachthuizen overbodig zal maken

Hoe onverdoofd ritueel slachten een belastingvoordeel oplevert

De onverdoofde rituele slacht is in België, anno 2020 in het grootste deel van het land verboden. Met name in Vlaanderen werd dit sinds 1 januari 2019 wettelijk verboden, en in Wallonië sinds 1 september 2019.

Het Brussels Gewest vormt op deze positieve evolutie tot op de dag van vandaag nog steeds een uitzondering. Ook in de lopende legislatuur is er geen enkel initiatief of ook maar enig animo om te werken in de richting van een afschaffing. Deze achterstand van het Brussels Gewest wat betreft het verplicht maken van verdoving bij de slacht is tegelijk onbegrijpelijk en zeer betreurenswaardig.

Ten eerste zijn bijna 80% van de Brusselaars tegen onverdoofde, rituele slacht gekant.

Ten tweede zijn er ook in de moslimwereld experten die bevestigen dat verdoving voor het slachten helemaal niet in strijd is met de voorschriften van de Koran. In deze moderne tijden met haar geïndustrialiseerde slachtpraktijken aan een veel te hoge kadans zorgt de verdoving vooraf er juist voor, dat de voorschriften strikter kunnen worden nageleefd.

Maar wie dacht dat met een plaatselijk verbod op rituele onverdoofde slacht de kous af is voor de dieren heeft het jammer genoeg fout.

Onverdoofd slachten als belastingvoordeel

Er zijn al heel wat moslims die ervoor kiezen om in plaats van ritueel slachten een ander, financieel offer te brengen ten voordele van minder bedeelde moslims. En hun aantal groeit gestaag.

Dat kan iedereen zonder meer toejuichen. Maar er zit een adder onder het gras.

Er zijn immers ook kapers op de kust. Bepaalde NGO’s die actief zijn en officieel erkend als liefdadigheidsinstanties, ondernemen allerlei positieve acties ten voordele van minderbedeelden in moslimlanden. Bijvoorbeeld het boren van waterputten, voorzien in materiële behoeften zoals kledij, voedselpakketten en dergelijke. Deze NGO’s hebben zich ook op de markt van de giften in het kader van het jaarlijkse offerfeest gewaagd.

Ze dingen op hun websites en in huis-aan-huisfolders actief naar de gunst van de moslim die een liefdadige gift wil doen ten voordele van de minderbedeelde zusters en broeders in het buitenland. En zo worden diverse financiële formules aangeboden: men kiest het land van bestemming, betaalt een bepaalde som geld, en voor dat geld wordt in het land van bestemming een dier aangekocht, ritueel onverdoofd geslacht en geschonken aan families in nood.

Gezien de organisatie in kwestie beschikt over de officiële erkenning van de federale overheidsdienst financiën zijn giften vanaf een bepaald minimumbedrag een fiscaal aftrekbare post voor de schenker. Zo bevinden we ons anno 2020 in een toch wel heel heikele situatie.

Zo krijgt een inwoner van een landsdeel, waar ritueel onverdoofd slachten officieel verboden en dus illegaal is, wel de rituele onverdoofde slacht. Die wordt dan op haar of zijn expliciete aanvraag in een ander land uitgevoerd. En die wordt als een rechtstreeks individueel belastingvoordeel toegekend.

Van een scheefgetrokken situatie gesproken.

Liefdadigheid en soort

Dit hele verhaal is vanuit het standpunt van de dieren uiteraard volstrekt onaanvaardbaar.

Wanneer een land of continent bepaalde welzijnsregels uitvaardigt waarmee het een voorloper wordt op het vlak van dierenrechten, dan worden de wanpraktijken gewoon overgeplaatst naar andere gebieden waar geen of veel lossere regels gelden. Dat is een uiterst jammer gegeven. Politici die hier bepaalde wetswijzigingen voor elkaar krijgen, hebben de plicht om zich ook op internationaal vlak te verbinden met gelijkgestemden en ervoor te zorgen dat de welzijnsregels voor dieren overal vooruit gaan, en niet alleen “bij ons”.

En daarbij is de term “liefdadigheid” dringend toe aan een herdefinitie in het perspectief van het speciesisme. Het gaat niet op, dat instellingen het label “liefdadigheid” kunnen dragen als ze ook activiteiten ondernemen of sponsoren die lijden of schade toebrengen of de doelbewuste dood veroorzaken van andere, niet-menselijke gevoelige en bewuste wezens.

Want op zich verschilt de hierboven beschreven situatie niet zoveel van een liefdadigheidsorganisatie die fondsen inzamelt ten voordele van het onderzoek naar kanker, en die vervolgens dat geld deels besteedt aan het opzetten van wrede experimenten op beagles in testlaboratoria.

Het logo van DierAnimal op een vlag

Het DierAnimal logo

Het logo van DierAnimal en zijn meervoudige betekenislagen

Fotomontage met creatie van het logo
Foto uiterst rechts door Lora Hubesch, foto’s midden en links door Peter Verhaegen.

Het logo bestaat uit een cirkel met daarin een hartvorm. Binnen het hart bevindt zich links een dier, rechts een mens. Beiden bevinden zich op gelijk niveau, en zijn met het gelaat naar elkaar toegekeerd, in een innig contact dat sereniteit, diep respect en onvoorwaardelijke liefde uitstraalt. Het logo heeft echter nog meerdere betekenislagen.

De hartvorm
In werkelijkheid zitten er in de tekening drie concentrische hartvormen. Die staan symbool voor de evolutie van het bewustzijn en tonen de “drie cirkels van compassie”.
De eerste cirkel, het kleinste van de drie hartvormen, stelt de liefde en het respect voor die men als mens voor de eigen soort ervaart. Wanneer het bewustzijn groeit, wordt de cirkel uitgebreid zodat die ook respect en liefde voor andere soorten levende wezens omvat, in de eerste plaats de dieren. En vervolgens wordt, door het groeiend besef van de onderlinge verbondenheid van al wat leeft, het mededogen uitgebreid tot alle levende wezens. Daardoor krijgt de cirkel een dimensie die de hele planeet Aarde omvat en deze ook als een levende entiteit omhelst, die respect, bescherming en eerbied verdient. En met dat derde, grootste hart zijn we dan ook aan de buitenste cirkel van het logo aangekomen.

De cirkel
De cirkelvorm staat voor rond, organisch, zacht. Het is ook de vorm van de aarde. De donkere vlakken staan voor de continenten, de lichtere tussenruimtes voor de zeeën en oceanen. Waarmee we aangeven dat respect voor milieu en voor het levend erfgoed van de enige planeet die ons huis is, hoog in het vaandel voeren. En dat de strijd voor dierenbelangen onafscheidelijk samengaat met een strijd voor het behoud en de bescherming van de natuur.

De boomvorm
Bij de voorstudies voor een geschikt logo hebben we lang het idee van een levensboom weerhouden, als symbool voor de wijdvertakte samenhang tussen alle levende wezens op aarde, vanuit één gemeenschappelijke stam. Hoewel dit idee om praktische redenen niet weerhouden werd, zit in het huidige logo van DierAnimal ook een duidelijke vegetale kwaliteit. Het lijnen- en vlakkenspel van het logo kan worden gezien als een boomvorm, vertakkend vanuit het centrale punt aan de onderrand van de cirkel.

Het dier
Hoewel het diersymbool het meeste weg schijnt te hebben van een paard, is het tegelijk voldoende universeel gehouden zodat het symbool kan staan voor alle diersoorten, of het nu om boerderijdieren, huisdieren of wilde dieren gaat, en of ze nu te land, ter zee of in de lucht hun habitat hebben.

De mens
Wij hebben bewust gekozen voor een vrouwenfiguur omdat wij vinden dat de wereld van vandaag een sterke nood heeft aan de terugkeer van de positieve vrouwelijke waarden van mededogen, aandacht, zorg, samenwerking, insluiting en zachtheid. Wij hadden bij het visualiseren van de vrouwenfiguur een krachtige, jonge vrouwelijke krijgerfiguur voor ogen, die ook symbool staat voor de wens om vrouwen krachtiger aanwezig te zien in posities die leiderschap en strategie vereisen. Op die manier komen de positieve vrouwelijke waarden ten volle in hun kracht en in evenwicht met de positieve mannelijke waarden.

Foto varken / Photo cochon

Het antispeciesisme

Eco -Ego schema

DierAnimal is een antispeciesistische partij. Maar wat betekent dat nu precies?Om beter te begijpen waarom iemand zich anti-speciesist noemt, is het goed om eens te kijken wat het speciesisme juist is.

Speciesisme betekent discriminatie op basis van de soort. Het is een houding of een geestestoestand, en eerder een onbewuste en als vanzelfsprekend ervaren attitude dan een bewuste filosofische stellingname.
Hier zijn alvast twee concrete gevolgen en voorbeelden van speciesisme:

  • Het speciesisme stelt mensen in staat om op een totaal willekeurige manier onderscheid te maken tussen dieren van verschillende soorten, die voorts perfect gelijkwaardige eigenschappen hebben op het vlak van gevoeligheid en intelligentie. Het voorbeeld bij uitstek uit onze Europese cultuur is het onderscheid dat wordt gemaakt tussen de hond en het varken. Het zijn allebei vriendelijke, sociale en intelligente dieren, en de ene wordt uitgenodigd om het gezelschapsdier bij uitstek te zijn van de mens, om diens huis te delen, krijgt aandacht en verzorging, wordt goed gevoed en zal zijn leven als dier mogen leiden dat hem een redelijke ontplooiing toelaat. Soms wordt de hond zelfs beschouwd als een volwaardig lid van het gezin. Het varken daarentegen wordt voorbestemd om te eindigen op het bord van de mensen en wordt ingeschakeld in een productieketen van vleeswaren die totaal geen rekening houdt met zijn instinctieve behoeften en zijn intelligent en gevoelig karakter. Het varken wordt veroordeeld tot een kortstondig leven waarvan de kwaliteit varieert van eerder miserabel tot doffe ellende. Het varken wordt zo het voorwerp van uitbuiting op basis van zijn fysieke kenmerken. Als bewijs van het compleet willekeurige karakter van dat soort onderscheid tussen soorten, volstaat het om elders te gaan kijken, en simpelweg het cultureel referentiekader te wijzigen. En zo wordt de hond die bij ons een gezelschapsdier is in China zowel bekeken als een gezelschapsdier én een dier dat kan worden gekweekt en geslacht voor zijn vlees. In het Midden-Oosten en in Noord-Afrika worden beide soorten beschouwd als “onzuivere dieren” ten gevolge interpretaties die hun wortels hebben in religie. Ander voorbeeld: in Noord-Amerika en Groot-Brittannië wordt het eten van paardenvlees beschouwd als een barbaarse handeling, terwijl in Zuid-Amerika en de rest van Europa paardenvlees gewoon bij de beenhouwer of in de vleesafdeling van de supermarkt te krijgen is. In alle gevallen beslist de mens zoals het hem best en voordeligst uitkomt.

  • Het speciesisme zal ook tot gevolg hebben dat de mens het aanvaardbaar en gerechtvaardigd zal vinden om andere soorten aan allerlei behandelingen bloot te stellen die hij de individuen van zijn eigen soort nooit zou laten ondergaan. Hij zal het bijvoorbeeld aanvaardbaar vinden dat de bewegingsvrijheid van dieren wordt beperkt door ze levenslang op te sluiten of vast te leggen, of om allerlei soorten verminkingen op deze wezens uit te voeren, zelfs zonder verdoving. Het tentoonstellen van dieren als publiekstrekkers in zoos en dolfinaria, de zeugboxen in de veehouderij en de onverdoofde castratie, het uitsnijden van tanden en afhakken van staarten of het onthoornen zijn er allemaal voorbeelden van.

Samengevat kan je dus zeggen dat de houding van speciesisme datgene is wat uitbuiting, misbruik en dierenleed volledig evident en normaal vindt. Het speciesisme beschouwt de mens als onvoorwaardelijk superieur en verheven boven alle andere diersoorten, wat nog versterkt wordt vanuit oude teksten en culturele erfenissen die onze hedendaagse standaardattitudes hebben bepaald. Je kan het speciesisme dus beschouwen als een soort onbewuste en onderliggende ideologie van onze cultuur.
Het antispeciesisme verwerpt daarentegen al die overwegingen gebaseerd op superioriteit en al die vormen van uitbuiting en beschouwt de mens als een soort tussen alle andere soorten. Daarom vindt DierAnimal de ideologie van het antispeciesisme erg waardevol. Het is een ideologie die ons helpt om ons kompas gericht te houden op onze lange termijn objectieven. Een ideologie is nuttig voor een partij zolang ze geen dogma wordt. Onze hele cultuur met al haar waarden en haar opvattingen waarmee we vanaf onze geboorte onbewust worden geïndoctrineerd zijn evengoed het resultaat van oude ideologieën die als het ware het statuut van “fundament van de menselijke beschaving” hebben verworven, en die we vandaag maar beter in vraag kunnen stellen in het perspectief van de diepe veranderingen en omwentelingen die voor de deur staan op het vlak van onze samenlevingen en ons bestaan hier op aarde. Om verder te evolueren naar onze doelen toe, zullen we onvermijdelijk opeenvolgende pragmatische stappen dienen te nemen.

Photo Puppies

Over het fokken van huisdieren

Photo de chien de race/Foto van een rashond

A. Over de onzin van het begrip “raszuiverheid”

Waarom bestaan er fokkerijen van honden en katten? Omdat mensen er blijkbaar geld voor over hebben om een hond of kat te kopen die aan welbepaalde uiterlijke fysieke kenmerken voldoet, al dan niet gelinkt aan eigenschappen die met temperament of karakter te maken hebben. Net zoals mensen in een kledingwinkel een kledingstuk kopen dat aan hun eigen esthetische normen qua kleur, model, stof en snit voldoet. Voilà. We zijn al meteen op een heikel punt aangekomen: het dier als consumptie-object, dat dan maar aan een aantal criteria moet voldoen. En wettelijk gezien, zijn dieren vandaag inderdaad niet meer dan voorwerpen.

Er bestaan hele catalogi en boeken waarin de verschillende honden-en kattenrassen in detail beschreven staan. Er bestaan schoonheidwedstrijden voor die zogenaamde rasdieren, waarbij een strenge jury de dieren beoordeelt en een score geeft. Het minste kleine foutje, één haartje met de verkeerde kleur in de vacht, een onvolmaaktheid in de bouw van het dier, en de eigenaar heeft het vlaggen. De winnaar van dergelijke wedstrijden is nooit het dier, maar wel de zelfingenomen trots van de eigenaar. Dit soort wedstrijden zijn nooit in het belang van het dier, dat in een beperkte ruimte wordt tentoongesteld onder kunstlicht en de blikken van honderden nieuwsgierige toeschouwers en het is niet moeilijk om zich voor te stellen dat een eigenaar in de verleiding komt om het dier te “straffen” als het “faalt”, doordat het zich niet gedraagt “zoals het hoort” of niet voldoet aan de waslijst van criteria van “perfectie”.

Bovendien speelt de komst van het internet een versterkende rol op het vlak van tendenzen en modegrillen. Het internet en de sociale media zijn jammer genoeg platforms waar mensen vooral bepaalde gedragspatronen gaan kopiëren van mensen die hun leven graag publiek tentoonstellen. Er zijn dus bepaalde huisdieren die een echte internetsensatie zijn geworden omwille van hun “schattigheid”, waardoor het “ras” waartoe ze behoren immens populair wordt, met een sterke vraag en prijzen die hoge toppen scheren. Hondenpups die meer dan een gemiddeld Belgisch maandsalaris kosten. En waarom? Om ermee uit te pakken bij de omgeving …
En zo’n modes waaien ook snel weer over. Van zodra de hype gaat liggen, verliest men interesse in het dier. Zo kwamen in China vorig jaar nog honderden honden van een welbepaald ras op straat terecht nadat de tijdelijke populariteit was overgewaaid, gewoon gedumpt door hun “eigenaars”.
Niemand, ook niet die zogenaamde dierenliefhebbers die hun eigen trots verwarren met liefde voor dieren, stelt zich ook maar de vraag of het soms in het belang van het dier in kwestie is.

Bestaat raszuiverheid bij vrij levende honden of katten?

Uiteraard niet. Het volstaat om te kijken hoe de doorsnee straatkat of straathond er uitziet. Je kan wellicht gewag maken van regionale verschillen, zoals die ook bij wilde dieren in de natuur voorkomen. Zo kan het best zijn, dat de gemiddelde straathond in Roemenië er anders uitziet dan de gemiddelde straathond in India, en dat de dieren binnen een geografische streek wel bepaalde gemeenschappelijke kenmerken vertonen, omdat de voortplanting er willekeurig en lokaal gebeurt. Het idee van raszuiverheid is dus puur een menselijke constructie, die als doel schijnt te hebben een scheiding te maken tussen “goede” en “slechte” exemplaren, op basis van willekeurig gekozen uiterlijke criteria. Het idee dat er “superieure” rassen bestaan, waarvan de individuen meer waard zijn dan individuen die niet tot die rassen behoren. En die meerwaarde wordt vertaald naar een financiële of economische waarde.
Waar hebben we dat soort theorieën nog gehoord ??? Het zijn de eugenetische theorieën van onder andere de nazi’s die vrolijk in de praktijk worden gebracht op dieren. Het is dus bij uitstek een voorbeeld van het specisme.

En bovendien gaat het om willekeurige uiterlijke kenmerken, die absoluut geen rekening houden met het welbevinden of de fysieke gezondheid van het dier. Het wetenschappelijk goed onderbouwd artikel ‘100 Years of Breed “Improvement” / 100 Jaar “rassenverbetering”’ van Caen Elegans is in die context uiterst interessant leesvoer. Hij laat met foto’s zien hoe de fysieke kenmerken van een aantal klassieke rashonden zijn geëvolueerd tussen 1915 en vandaag. Kwekers hebben bepaalde uiterlijke kenmerken zodanig op extremen toegespitst, dat de resulterende dieren vaak aan ernstige fysieke, motorische, neurologische of inwendige tekortkomingen lijden. Waar de levensduur van een doorsnee hond een 15tal jaar is, sterven veel van deze zogenaamde veredelde rassen een veel vroegtijdiger dood.
Allemaal in naam van het geldgewin.
Straathonden of “zinnekes” hebben daarentegen de reputatie om veel gezonder en taaier te zijn dan de zogenaamde superieure rashonden, en minder vatbaar voor allerlei kwalen.
Lees hier het volledige artikel, vertaald in het Nederlands.

B. Fokken van huisdieren: de situatie op het terrein

Het gegeven van het fokken, dus het bewust tot voortplanting aanzetten van huisdieren, is een complexe zaak. Zonder dat de grenzen altijd scherp afgegrensd zijn, kan je de vier volgende situaties onderscheiden, die samen de condities omschrijven van waaruit huisdieren die te koop worden aangeboden, afkomstig zijn:

1. Professionele, legale broodfokkerij van honden of katten.

Eerst en vooral een misverstand uitklaren: het woord “broodfok” betekent: kweken als broodwinning. Hoewel broodfokkerij vaak automatisch geassocieerd wordt met ernstige wantoestanden, geeft het woord op zich geen enkele informatie over de kwaliteit van de uitgeoefende activiteit. Het gaat hier om ondernemingen die als dusdanig officieel de professionele activiteit uitoefenen, en dus als dusdanig bij de administratie bekend staan. Afhankelijk van de instelling en mentaliteit kan de zaakvoerder al of niet begaan zijn met minimale vereisten van dierenwelzijn op het vlak van hygiëne, voeding en kruisingstechnieken. Hij of zij kan er wel of niet naar streven om gezonde, veterinair gekeurde en voldoende gesocializeerde jonge dieren op de markt te brengen. Maar zelfs indien in de ideale situatie de bestaande regels worden gerespecteerd, dient men te beseffen dat jonge pups of kittens afkomstig uit dergelijke kweekprogramma’s een economische waarde hebben die begrensd is in de tijd. Zeldzaam zijn de mensen die een volwassen hond willen kopen. Iedereen is begeesterd door en bij voorkeur op zoek naar een charmante pup of een kitten met een leeftijd tussen grosso modo 2 à 4 maanden. Acht weken wordt algemeen beschouwd als de minimale leeftijd waarop het honden- of kattenjong van bij de moeder kan worden weggehaald. Eens het “tijdsraam” waarbinnen de hond of de kat “verkoopbaar” is, wordt overschreden, zit de fokker met een overtal van dieren, die plaats moeten maken voor de volgende worp. Veel fokkers aarzelen niet om die dieren te laten “verdwijnen” door euthanasie uit te voeren, uiteraard op een manier die zo weinig mogelijk kosten met zich meebrengt.
Bovendien moeten ernstige vraagtekens worden gezet bij de criteria die worden gebruikt om te bepalen wat de raszuiverheid van een dier vereist. Het gaat immers in hoofdzaak om uiterlijke kenmerken, die compleet willekeurig en onder worpen aan grillen van modeverschijnselen worden gedicteerd door een aantal toonaangevende organisaties die wereldwijd honden- en kattenshows organiseren.

2. Illegale fokkerij van honden of katten (illegale broodfokkerij).

Het gaat hier om niet-geregistreerde ondernemingen. De uitbater werkt in het zwart, houdt de ruimtes waar de fokteven worden gehouden vaak verborgen. Hier is niet het minste respect voor het fysiek of psychisch welbevinden van de dieren. De hygiënische voorwaarden zijn meestal erbarmelijk, waarbij de teefjes, zwanger of met hun pasgeboren jongen opgesloten blijven in kleine kooien zonder contact met andere honden of mensen, vaak in hun eigen vuil, voedselresten en uitwerpselen. De nieuwgeboren dieren worden zo snel mogelijk verkocht, zonder rekening te houden met minimumleeftidj of graad van socializatie. Er is niet het minste veterinair toezicht of bijstand. Van onverkochte dieren ontdoet men zich zonder scrupules. De fokteven zijn voortplantingsmachines, zonder rustpauzes tussen de verschillende worpen, van zodra ze zijn uitgeput worden ze afgemaakt.

3. Import van jonge dieren uit het buitenland, afkomstig uit illegale fok of low cost buitenlandse legale fok

Dezelfde hoger beschreven situaties die zich bij ons voordoen in de broodfokkerij, bestaan uiteraard in het buitenland ook. De wettelijke voorschriften in Oost-Europa bijvoorbeeld, zijn nog minder streng dan de onze, controles zijn onbestaande, en de sociale wetgeving is lakser, waardoor fokken nog goedkoper wordt. Daardoor worden de jonge dieren aan veel lagere prijzen op de markt gebracht. Bovenop de schandalige en ellendige leefomstandigheden van de fokteven en hun jongen, komt nog het gegeven van het transport. Dat wordt uiteraard zo goedkoop mogelijk georganiseerd. Jonge dieren, ziek en gezond door elkaar, worden in kratten gepropt waarbij gemakkelijk de helft overlijdt tijdens het transport. De verkoop hier ter plaatse wordt vaak via internet georganiseerd, met steun van lokale contactpersonen.
Het indijken van deze import van broodfokhonden uit het voormalige Oostblok of uit andere landen is een moeilijke kwestie, omdat, gezien het statuut van huisdieren identiek is aan een roerend goed, het vervoer en de handel in deze dieren valt onder het vrije verkeer van goederen binnen de Europese Unie.

4. Privé- of hobbyfok

Er is nog een vorm van huisdieren fokkerij, die vrijwel volledig “onder de radar” gebeurt. Het gaat hier om privé-personen die hun eigen hond of kat met een bepaalde regelmaat een nest laten werpen met de bedoeling wat extra geld bij te verdienen, onder het valse voorwendsel van liefde voor hun dier. Men verwart hier liefde voor het eigen plezier, voor de eigen egoïstische satisfactie en voor het geld met liefde voor een dier. Het aldus verdiende geld is er vaak om extra’s te bekostigen, zodat bijvoorbeeld de wens om een exotische vakantie te kunnen permitteren werkelijkheid wordt door de verkoop van de vier jonkies van de Chihuahua des huizes.
Vanuit ons partijstandpunt keuren wij deze vorm van fokken evengoed af, omdat het gaat om geld verdienen met/ten koste van levende wezens. Praktisch bekeken is de situatie niet eenvoudig, omdat men de individuele vrijheid zal inroepen als argument om toch dit soort praktijken thuis uit te oefenen. Bovendien is het binnenkort wettelijk toegelaten om ca 6000,00 euro per jaar bij te verdienen met een nevenactiviteit, zonder dat die bij de belastingdiensten dient te worden aangegeven. Maar wie een rasteefje twee worpen per jaar laat doen, waarbij telkens 4 verkoopbare jongen ter wereld komen, en die dan telkens aan 400,00 euro aan de man brengt in haar/zijn omgeving, loopt geen risico om deze maximale toegelaten bijverdienste te overschrijden.

C. De nefaste gevolgen voor de kopers van de dieren

De frekwentie van ernstige tot dodelijke ziektes die kort na het kopen van een pup of kitten uit malafide broodfok of Oost-Europese import is zeer hoog, en jaagt de koper meteen op kosten. Het brengt bij de koper uiteraard ook emotioneel ongemak en leed teweeg.
Wanneer de koper die de dupe is van de geschetste situatie zich tot de verkoper van het dier wendt, kan het gebeuren dat deze hem of haar een tweede hond aanbiedt aan een gereduceerde prijs, om het leed te compenseren.
Wie slachtoffer is van en dergelijke situatie, doet er best aan om rechtstreeks klacht in te dienen, en zeker niet in te gaan op het aanbod “ter compensatie” dat de verkoper doet. Dat laatste is er immers alleen om de gedupeerde koper tot zwijgen te brengen en te doen afzien van het indienen van een klacht.
Voor meer informatie over het indienen van klachten met betrekking tot het plots overlijden van een jong dier kort na aankoop vindt u onderaan de pagina van deze link meer informatie.

D. De ervaring van dierenartsen en opvangcentra

Er blijkt dat de meeste klachten over ernstige gezondheids- en gedragsproblemen afkomstig zijn uit situaties met illegale broodfok of import van goedkope pups uit het Oostblok, en veel minder met dieren die uit de zogenaamde hobby- of thuisfok afkomstig zijn.

E. Het standpunt van DierAnimal in verband met fokken van huisdieren

Wij zijn in essentie gekant tegen elke vorm van exploitatie van dieren, en vinden dat ze niet de inzet mogen zijn van een commerciële onderneming. Ook de zogenaamde privé- of hobbyfok vindt in die context in onze ogen geen genade.
Wij zijn gekant tegen het kweken van honden of katten (of even goed andere dieren) naar extreme uiterlijke kenmerken en vinden het concept “raszuiverheid” nefast voor dieren omdat het enkel in het egogedreven belang is van de mens.

Wij vinden dat in de context van de verbetering van de huidige situatie het best met pragmatische eerste stappen kan worden begonnen, die eerst de ernstigste ontsporingen en uitwassen dienen aan te pakken.

En dat zijn volgens ons:

Misbruiken in alle mogelijke vormen bemoeilijken:

1. De verandering van het statuut van dieren, waaronder huisdieren, in de grondwet en daarna in het burgerlijk wetboek.

  • Het creëren van een speciaal statuut voor dieren, het zogenaamde “derde statuut”, dat hun gevoelige en intelligente aard erkent, zal een mijlpaal zijn, van waaruit meerdere wantoestanden met betrekking tot dierenwelzijn, veel makkelijker en verregaander zullen kunnen worden aangepakt

2. De aanpak van de illegale praktijken

  • Het niet alleen buiten de wet stellen maar ook in de praktijk onmogelijk maken van illegale broodfokkerij
  • Het beëindigen van de (malafide)handel in buitenlandse pups en kittens
  • Strengere bestraffing van inbreuken

3. Een strenger wettelijk kader voor de geregistreerde commerciële fokkerij

  • Het verstrengen van het wettelijk kader en de normen alsook de controle op de naleving ervan, die in geen geval door zelfregulering van de sector mag gebeuren, daar deze niet werkt. Eén van die punten van het wettelijk kader dient bijvoorbeeld te zijn dat het kweken op extreme uiterlijke kenmerken en inteelt moeten worden verboden.
  • Het verbod op uitbreidingen van bestaande commerciële fokkerijen
  • Een definitieve stop op de bouw van en het afleveren van exploitatievergunningen voor nieuwe, bijkomende commerciële fokkerijen

Indienen van en opvolgen van klachten over misbruiken ondersteunen

Het oprichten van een sectie dierenbescherming binnen elke (gemeentelijke) politiedienst

  • Het aanstellen van minimaal twee agenten binnen elke politiezone die speciaal worden opgeleid en getraind om dierenmishandeling te herkennen, en die als eerste aansprekingspunt zullen fungeren voor de burgers of organisaties voor dierenbescherming inzake meldingen van misbruiken of inbreuken.

Verbetering of vernietiging van hondenrassen?

Waarom DierAnimal in principe gekant is tegen het commercieel fokken van rashonden en -katten

Het broodfokken van huisdieren, in de context van een maatschappij die geldgewin als hoogste waarde heeft gekozen, is een realiteit waarmee we vandaag moeten leven, maar die daarom niet eeuwig moet blijven bestaan.

Een verandering in deze situatie vereist een verandering in attitude en gedrag van de mens, dus een evolutie van het bewustzijn, waarbij de mens niet alleen zijn eigen belangen en verzuchtingen laat gelden, maar ook het belang van de andere wezens wordt gezien en gerespecteerd en de samenhang en het verband tussen alle geledingen van het leven op deze planeet als uitgangspunt wordt genomen.
Om wat meer inzicht te geven in de realiteit van de commerciële huisdierenfokkerij citeren we hier ter illustratie en met toestemming van de auteur het uitstekende artikel van Caen Elegans, en geven het hier weer in Nederlandse vertaling:

100 Jaar Rassenverbetering

door Caen Elegans

De eerlijkheid gebiedt me voorafgaand aan deze tekst te bekennen dat ik zelf “zuivere rashonden” heb – alhoewel, die zogenaamde “zuiverheid” van rashonden is stof voor een andere discussie. Maar ik heb ook zinnekes. Alle honden die ik sinds mijn kindertijd heb gehad, hadden en paar gemeenschappelijke kenmerken, ze waren vriendelijk, hadden jagersinstinct, waren gek op ballen, intens, gemotiveerd en atletisch (beweeglijke honden zoals deze zijn makkelijker te trainen) en geen enkele van hen had bewust gefokte defecten. Ik zou nooit een hond kopen of adopteren wiens raskenmerken een gezondheidsprobleem met zich meebrachten (Asher, 2009). Want dat zou mensen immers nog meer stimuleren om dit soort bewust ongezonde dieren te kweken.

De foto’s van de honden aan de linkerkant komen uit een boek uit 1915, geschreven door W.E. Mason, onder de titel “Rashonden van alle landen”. De foto’s ernaast, aan de rechterkant, zijn hedendaagse voorbeelden, van verschillende bronnen. Om een eerlijke en steekhoudende vergelijking te kunnen maken, heb ik foto’s gekozen met gelijkaardige houdingen en in sommige gevallen heb ik de foto gespiegeld om de honden in dezelfde richting te plaatsen. Sommige rassen die ik wilde tonen moest ik overslaan vanwege het gebrek aan details in de oudere foto’s.

De BULL TERRIER (PITTBUL)

Picture of pitbulls
Het is bijna niet te geloven wat voor mooie, atletische hond de Bull Terrier ooit is geweest. Ergens doorheen zijn evolutie naar een gemuteerde schedelvorm en een dikker achterlijf, erfde hij ook een reeks andere kwalen over, zoals meer tanden dan noodzakelijk en dwangmatig bijten naar zijn eigen staart.

De BASSET


De Basset werd lager, moest wijzigingen ondergaan ter hoogte van de bouw en structuur van zijn achterpoten, heeft teveel huidweefsel, ruggewervelproblemen, afzakkende oogleden die vatbaar zijn voor naar binnen én naar buiten gekrulde oogleden en overdreven grote oren.

De BOXER

Picture of a Boxer
Een verkorte snuit brengt een hele trits problemen met zich mee. De moderne boxer heeft niet alleen een korter gezicht maar de snuit is bovendien licht naar boven opgericht. De boxer heeft daardoor, – net als alle bracecyphalic honden – moeilijkheden om zijn inwendige temperatuur onder controle te krijgen bij heet weer. Die moeilijkheid om overtollige hitte los te laten zet een behoorlijke domper op zijn fysieke prestaties. De boxer van vandaag heeft ook één van de hoogste risico’s op kanker.

De ENGELSE BULLDOG

Picture of an English Bulldog
De Engelse bulldog is bij uitstek het symbool geworden van alles wat er grondig fout is met hondenmodetrends, en niet zonder reden. Ze hebben te lijden van zowat alle mogelijke ziektebeelden. Een studie uit 2004 op 180 individuen door de “Kennel Club” heeft uitgewezen dat ze gemiddeld na 6,25 jaar overlijden. Er bestaat niet zoiets als een gezonde bulldog. De bulldog’s monsterachtige proporties maken paar- of bevallingsgedrag onmogelijk zonder medische interventie (nvdr: Vergelijk met de “Belgisch Wit-blauwe vleeskoeien”)

De DASHOND

Picture of a Dachshund
De dashond beschikte vroeger over functionele poten en nek die steek hielden voor hun afmetingen. Hun ruggen en nekken zijn nu langer geworden, hun borst steekt naar voren en hun poten zijn zo kort geworden, dat er amper ruimte is tussen de borst en de grond. De dashond heeft nu het hoogste risico op tussenwervelziektes die kunnen resulteren in verlamming, ze zijn ook vatbaar voor andere typische ziekteverschijnselen typisch voor honden met verkorte bottenstructuur (achondroplasmie), erfelijke oogziekten zoals PRA (progressieve retina-atrofie) die tot blindheid kunnen leiden en andere problemen met hun poten.

De DUITSE HERDER

Picture of a German Shepherd
De Duitse herdershond is ook een hondenras dat vaak vermeld wordt als mensen spreken over rassen die om zeep geholpen zijn, misschien omdat ze vroeger zo geweldig mooi waren. In het boek “Honden uit alle landen”, staat de Duitse herder vermeld als een middelgrote hond (25 kg), dat staat mijlenver af van de hoekige exemplaren van 38 kg met hun tonvormige borstkas, afhellende rug en slechte coördinatie die we vandaag op wedstrijden te zien krijgen. Er was een tijd dat een Duitse herder met gemak over een muur van 2,5 meter raakte. Die tijd ligt ver achter ons.

De kleine of Franse BULLDOG, ook wel mopshond genoemd

Picture of a Pug
Dit is een ander ras met een extreem platte snuit en het heeft alle problemen die daarmee samenhangen: hoge bloeddruk, hartproblemen, te lage zuurstofdoorbloeding, ademhalingsproblemen, een aanleg om oververhit te raken, gebitsproblemen en dermatitis (huidontstekingen) tussen de huidplooien. De dubbel gekrulde staart die zo erg in zwang is, is in feite een genetisch defect, dat in meer ernstige vormen zelfs kan leiden tot verlammingen.

De SINT-BERNARD

Picture of a Saint-Bernard
Ooit was dit een hond die als nobele “werkhond” werd gebruikt. Maar de moderne Sint-Bernard is vandaag veel te groot, heeft een platgedrukt gezicht en wordt gekweekt op overmaatse huidmassa. Je zal dit soort hond dan ook niet meer aan het werk zien, want hij geraakt snel oververhit. Typische ziektepatronen zijn naar binnen en naar buitengekrulde oogleden, “Stockard”-verlamming (een degeneratieve ziekte van de wervelkolom die tot verlamming van het achterlijf kan leiden), bloedziekte (hemofilie), botkanker, aphakie (aangeboren afwezigheid van de ooglens), en fibrinogene deficiëntie (bloedstollingsproblemen).

Het is zeer zeker onrealistisch om te verwachten dat gelijk welke populatie van individuen vrij zou zijn van aangeboren ziekten, maar professionele kwekers hebben doelbewust gefokt op kenmerken die ernstige ziekten tot gevolg hebben. Conformiteitsfokkers beweren dat ze rassen verbeteren terwijl ze de oorzaak zijn van dit soort problemen. Als de zogezegde “verbetering” van de uiterlijke kenmerken een belasting van de gezondheid met zich meebrengt, dan is het helemaal geen verbetering van het ras.

Er is nog geen enkel hondenras verbeterd door de grillige en willekeurige beslissingen dat korter, langer, platter, groter, kleiner, gekrulder of “gelijk wat” beter is. Een hond veroordelen tot levenslang afzien omwille van zijn “looks” is geen verbetering, het is mishandeling.